پایگاه خبری تحلیلی نسیم گیلان

آخرين مطالب

برای یکبار هم که شده فقط تسلیت نگوییم! مقالات

برای یکبار هم که شده فقط تسلیت نگوییم!

  بزرگنمايي:

گیلان آنلاین - پایگاه خبری گیل نگاه در تازه ترین مطالب منتشر کرده، مطلبی با عنوان برای یکبار هم که شده فقط تسلیت نگوییم! به قلم مانیا شیرین بخش ماسوله منتشر کرده است.
در تیررس حوادثی که گریبانگیر مردم ایران می‌شود، چیزی وجود دارد که بسیار جانکاه‌تر و غم انگیز‌تر از از دست رفتن جان انسان هاست و آن، درس نگرفتن و نیندیشیدن است. دی ماه ، در غمارغم سردی و تیرگی زمستان، چندین بار دیگر نیز هنگامه‌ اتفاقاتی بوده است که احساسات عمومی ایرانیان را جریحه دار کرده است. سال‌ها پیش در پی زلزله بم، تمام مردم این دیار سوگوار و غمزده شدند. دقیقا یکسال قبل، حادثه پلاسکو، موجی از اندوه و دلشکستگی را روانه خانه‌های این سرزمین کرد و حالا، سوختن و به ابدیت پیوستن دریانوردان، تلخی عمیق و شومی را با خود آورده است.
فصل مشترک تمامی این وقایع این است. حادثه! اتفاق ناگوار. پیش آمد غمناک. در پس روزهایی که می‌گذرد اما، چیزی که فراموش می‌شود، بررسی ابعاد فاجعه و درس گرفتن همه جانبه از تمام اتفاقاتی است که افتاده است. همسر یکی از ملوانان در مصاحبه با صدا و سیما می‌گوید: «هشت روز است که نه شبمان شب است و نه روزمان روز». غیر از این بوده است که همیشه در مواقع این چنینی، تنها دعا کرده‌ایم و امیدوار بوده‌ایم و صبر پیشه کردیم؟! چیزی هست که جایش اینجا خالی است و آن درس گرفتن است. تدبیر اندیشیدن است. بررسی کوچک‌ترین اشتباهات و سهل انگاری هاست برای آنچه می‌شد بشود و نشد. گفتنی‌ها زیاد است. می‌گویند چینی‌ها کوتاهی کردند در نجات خدمه کشتی ایرانی. می‌گویند سیستم رادار کشتی چرا نتوانسته از وقوع حادثه پیشگیری کند. می‌گویند اجازه دادند کشتی بسوزد تا آبهای چین آلوده‌ نفت نشود. خیلی چیزهای دیگر هم می‌گویند. گرفتار دور باطلی هستیم. درد فاجعه اگر اینقدر جانسوز نبود، در شبکه‌های اجتماعی لطیفه هم برایش ساخته می‌شد!
واقع بین باشیم. از کشورهای دیگر درس بگیریم. به اشتراک گذاری عکس‌ها و متن های سوزناک و ویدئوهای اشک و آه بازماندگان، دردی دوا نمی‌کند. سوگواری راه‌های بهتری هم دارد. بررسی ابعاد اتفاقات و به کارگیری تمام توان و بودجه برای پیشگیری از اتفاق دوباره آن‌ها …
بم فرو ریخت. کرمانشاه عزادار شد. چه کردیم برای مقاوم سازی ساختمان‌ها؟ تا دوباره اندوهگین فرزندان این خاک نشویم؟ آتش نشانان پلاسکو زنده در آتش سوختند. چه تدبیری برای تجهیزات پیشرفته اطفای حریق حداقل در پایتخت، اتخاذ شد؟ کدام مدیر به رسانه‌ها آمد و از تصمیم همه جانبه و عملی برای پیشگیری از حوادث مشابه گزارشی ارائه داد؟
اندوه عمیق‌تر از آن است که مجال فکر کردن دهد. ولی باید فکر کرد. آیا تمام کشورهای دنیا همین عکس العمل را به اتفاقات ناگوار دارند؟ ضعفی هم اگر برای نجات جان جوانانمان داشتیم، می‌توانستیم از تمام کشور‌ها «عاجزانه» بخواهیم به میدان بیایند، تجربه و تجهیزاتش را در اختیار ما بگذارند. باید می‌فهمیدیم حتی ثانیه‌ها، در جهت نابودی پیش می‌روند و «مجال بی‌رحمانه اندک است.» شاید باز هم نمی‌شد که نجاتشان دهیم اما می‌شد ثابت کرد که تمام تلاشمان را کرده‌ایم. بازماندگان تاب دوری عزیزانشان را ندارند. درد، سخت جانکاه است و چه بسیارند دیگر نفتکش‌ها و کشتی‌ها و هواپیما‌ها و قطار‌ها.
ملوانان سانچی رفتند. اما لااقل مرد و مردانه عزمی جزم کنید بر جلوگیری از وقوع حوادث مشابه.
یکبار هم که شده بیندیشید. شاید می‌شد نجات پیدا کنند. شاید بشود آیندگان را نجات داد. شاید بشود که دیگر این درد‌ها، نشود بلای جان شب‌ها و روزمایمان …





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

سیاهکل، واقعه ای تاریخی نه حماسه

وجه تمایز دکتر سالاری نسبت به سایر استانداران غیربومی

​جای خالی جامعه شناسان در جامعه ما

سپیدرود محکوم است به «سقوط»؟!

این سال‌های 40 سالگی!

آبروی ما رفت

عطش سینماهای گیلان فرونشست

دموکراسی با طعم امپریالیسم !

با اشتباهات خودمان به ژاپن درجه یک باختیم!

اهمیت الگوهای سالم رفتاری در تقویت سرمایه‌های اجتماعی

موسیقی خیابانی؛ اشاعه فرهنگ بومی در پیاده راه رشت

جامعه خشمگین خشمگین!

​یا راه نمی دانید یا نامه نمی خوانید

اطلاع رسانی در گیلان ناتوان، سنتی و دست به عصاست!

زخم برداشت‌ شن و ماسه بر بستر رودخانه‌ها/ نظارت‌ها کافی نیست

استراتژی فریب مربیان ایران و عراق

حاشیه نشینی در رشت از الگوی کشوری تبعیت نمی کند

جایگاه قانون، نمایندگی مردم و رشت زخمی

صنعت گل و گیاه گیلان در حسرت صادرات

آشپزخانه ی معجونی ، روایت نویی ازعصر جدید

جبرِ فیلترینگ

مقاله شاعر آستارایی در کنفرانس جهانی اسپانیا پذیرفته شد

کیهان خانجانی جایزه احمد محمود را به گیلان آورد

حذف صفر از پول ملی خوب است یا بد ؟

به کجا چنین شتابان! به ایستگاه آخر نزدیک می‌شویم

ستاد استقبال یا ستاد مقابله با برف

گردهمایی برجسته‌ترین طنزپردازان کشور در فومن برگزار می‌شود

از طلا بودن پشیمان گشته ایم

اراده های به گل نشسته در کشتی حادثه دیده - عیسی پاشاپور **

مدعیان انقلابی گری و استانداری که حافظ وحدت ملی است

در سوگ گیسوان سوخته دخترکان میهن، گورم را گم می کنم!

چله شبان پرستاران گیلانی

یلدای بی آجیل

اخلاق ورزشی؛ از حرف تا عمل

ضرورت حمایت از مطبوعات استان به عنوان کالای تولید داخلی

معلول گریزی؛ رنجی فراتر از معلولیت - عیسی پاشاپور**

چوب حراج بر نخستین دانشسرای رشت/مرگ تدریجی در انتظار میراث قدیمی

چرا علی کریمی منتقد سپیدرود نیست؟

به جای عنوان «آمادگی پذیرش» عمل را داشته باشید

آقای رییس جمهور؛ خزر دریاچه است نه دریا

میرزا کوچک ، مردی از تبار جنگل

بازخوانی نهضت جنگل فرصتی برای تقویت گردشگری تاریخی در گیلان است

بازی هایی که پای بچه ها را می گیرند - عیسی پاشاپور*

آموزش و پرورشی که کارآفرین نیست؟!

30 آذر آخرین فرصت ارسال آثار به جشنواره رسانه‌ای ابوذر در گیلان

` تو هم بخوان ` ، تحقق یک رویا

انتخاب شهردار رشت و چند پرسش برای آینده جریان اصلاح طلبی استان

حیران گیلان همچنان زخم بر می دارد

چالشی به نام شورای شهر

یک جهان و این جهانخوار!