پایگاه خبری تحلیلی نسیم گیلان

آخرين مطالب

ورزش دوست باشیم یا ورزشکار؟ مقالات

ورزش دوست باشیم یا ورزشکار؟

  بزرگنمايي:

نسیم گیلان - دو هفته نامه خط اول چاپ استان گیلان در شماره 19 ، مطلبی در قسمت حرف اول با عنوان ورزش دوست باشیم یا ورزشکار؟ به قلم صاحب مقصودی منتشر کرده است.
همه ساله از 26 مهر ماه تا دوم آبان، هفته تربیت بدنی و ورزش نامگذاری شده تا جامعه، با اهمیت و اثرات کاربرد ورزش در زندگی فردی و اجتماعی آشنا شود، اما اشاعه و توسعه و ترویج ورزش در خانه و خانواده صرفا با نامگذاری و ایجاد یک هفته، قابل هدایت و ارشاد نخواهد بود و باید تلاش ها و سیاست های دیگری نیز در پیش گرفته شود.
اگرچه نامگذاری "یک هفته" به جای مناسبت های "یک روزه"، خود گواهی بر درک اهمیت این مدعا از سوی متولیان امر است ولی وقتی آمارهای سازمان بهداشت جهانی در ایران را مشاهده می کنیم، به یقین می رسیم که کاری در خور صورت نگرفته است.
( WTO) می گوید مهمترین عامل مرگ و میر در ایران، بیماری های قلبی و عروقی است که اصلی ترین دلیل وقوع و شیوع آن عدم تحرک و فعالیت های منظم بدنی است، آمارهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نیز مرگ روزانه 3 هزار نفر در کشور را بر اثر عارضه قلبی تایید می کند.
این آمارها نشان می دهد رسانه ها بخصوص تلویزیون که نفوذی ترین پدیده در خانواده هاست نقش خود را به خوبی ایفا نکرده است. شاید مدیران این رسانه ها مدعی شوند بیشترین وقت و بهترین زمان پخش خود را به ورزش اختصاص داده اند، حتی نه تنها برنامه های تخصصی ورزشی تولید کرده اند بلکه شبکه های تخصصی ورزش نیز ایجاد کرده اند تا سهم خود را ادا کرده باشند.
آنها درست می گویند، اما متاسفانه عمده تلاش آنها به پوشش رویدادهای ورزش حرفه ای و قهرمانی گره خورده است، برنامه هایی که باعث افزایش افراد ورزش دوست و تماشاگر شده است نه ورزشکار و آن عده کمی هم که با دیدن ورزشکاران حرفه ای، هیجان زده شده و ترغیب گشته اند به سمت ورزش کردن بروند با موانعی چون هزینه بالای ورزش مواجه می شوند و درجا می زنند؛ برخی نیز وقتی از هیجان افتادند به بهانه مشغله های فراوان زندگی اجتماعی، ورزش را به زمان دیگری که هرگز فرا نمی رسد موکول می کنند؛ برخی والدین نیز تحرک روزمره کودکان را به حساب فعالیت بدنی منظم گذاشته و در مقابل هیجان و درخواست کودکان و نوجوانان برای ورود به عرصه ورزش مانع تراشی می کنند.
حال نوبت مدیران سازمان ورزش است تا از فرصت یک هفته ای بوجود آمده نهایت استفاده را ببرند تا این اشتباهات رایج را از جامعه دور سازند.
قانون هرگز یک سو نگری نکرده و نمی کند، شاید به گواه برخی ها تدوین ماده 88 بر گران شدن ورزش تاثیر داشته است اما بدانیم و آگاه باشیم اگر نظارت و حراست دقیق در اجرای این بند از قانون داشته باشیم، بخش خصوصی می تواند، سالن های ورزشی فراموش شده و رها شده دولتی را به بهشت و مامنی برای جامعه تبدیل کند، نه اینکه با سپردن این سالن ها با رانت و تقلب به بخش خصوصی غیر متخصص از چاله به چاه بیفتیم.
آری، هفته تربیت بدنی فرصت مناسبی است تا ساختارهای معیوب اجتماعی را به بوته نقد و نظر بکشانیم. همه می دانند که ورزش مفید است ولی چرا کسی ورزش نمی کند؟
وقتی اتوبان های جدید ساخته می شود و پیاده روهای قدیمی سنگ فرش نمی شود؛ وقتی وام خودرو داده می شود و تسهیلاتی برای خرید دوچرخه داده نمی شود، وقتی تعداد قلیانسراها از تعداد پارک ها بیشتر است؛ اینجاست که مدیر ورزشی باید بر سر مدیریت شهری داد بزند، اگر در طول سال صدای مدیر ورزشی شنیده نمی شود امروز فرصت مناسبی است تا غبغب گلویش را پر باد کند.
چرا که مدیران شهری در ردیف اول دایره ای هستند که باید به سلامت مردم توجه کنند ولی متاسفانه وقتی بوستان های رها شده سطح شهر را می بینیم، در می یابیم تصمیمهای آنان فاقد کوچکترین آینده نگری و جامعه پژوهی بوده و صرفا بوی منفعتهای مالی زودگذر می دهد.
این دایره ردیف دوم و سومی نیز به نام مدارس و دانشگاه دارد، مدارسی که زنگ ورزششان اگر زنگ فرار نباشد زنگ دویدن چند ده نفری دنبال یک توپ است و بس و دانشگاه هایی که صرفا بخاطر منافع اقتصادی، بیکرانی از فارغ التحصیلان غیرمتخصص علوم ورزشی و تربیت بدنی بیرون داده اند تا صرفا بر جمعیت بیکار بیافزایند.
اینجاست که مدیر ورزش باید از فرصت این یک هفته استفاده نماید و علاوه بر مدیریت شهری، مدیریت اموزشی را نیز زیر سئوال ببرد تا با سیاست های غلط آنان، شاهد افزایش ورزش دوست نباشیم و ورزشکار ایجاد کنیم تا بلکه تنها درصد کوچکی از مرگ سه هزار ایرانی بابت بی تحرکی در روز را بکاهیم.
2007





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

اطلاع رسانی در گیلان ناتوان، سنتی و دست به عصاست!

زخم برداشت‌ شن و ماسه بر بستر رودخانه‌ها/ نظارت‌ها کافی نیست

استراتژی فریب مربیان ایران و عراق

حاشیه نشینی در رشت از الگوی کشوری تبعیت نمی کند

جایگاه قانون، نمایندگی مردم و رشت زخمی

صنعت گل و گیاه گیلان در حسرت صادرات

آشپزخانه ی معجونی ، روایت نویی ازعصر جدید

جبرِ فیلترینگ

مقاله شاعر آستارایی در کنفرانس جهانی اسپانیا پذیرفته شد

کیهان خانجانی جایزه احمد محمود را به گیلان آورد

حذف صفر از پول ملی خوب است یا بد ؟

به کجا چنین شتابان! به ایستگاه آخر نزدیک می‌شویم

ستاد استقبال یا ستاد مقابله با برف

گردهمایی برجسته‌ترین طنزپردازان کشور در فومن برگزار می‌شود

از طلا بودن پشیمان گشته ایم

اراده های به گل نشسته در کشتی حادثه دیده - عیسی پاشاپور **

مدعیان انقلابی گری و استانداری که حافظ وحدت ملی است

در سوگ گیسوان سوخته دخترکان میهن، گورم را گم می کنم!

چله شبان پرستاران گیلانی

یلدای بی آجیل

اخلاق ورزشی؛ از حرف تا عمل

ضرورت حمایت از مطبوعات استان به عنوان کالای تولید داخلی

معلول گریزی؛ رنجی فراتر از معلولیت - عیسی پاشاپور**

چوب حراج بر نخستین دانشسرای رشت/مرگ تدریجی در انتظار میراث قدیمی

چرا علی کریمی منتقد سپیدرود نیست؟

به جای عنوان «آمادگی پذیرش» عمل را داشته باشید

آقای رییس جمهور؛ خزر دریاچه است نه دریا

میرزا کوچک ، مردی از تبار جنگل

بازخوانی نهضت جنگل فرصتی برای تقویت گردشگری تاریخی در گیلان است

بازی هایی که پای بچه ها را می گیرند - عیسی پاشاپور*

آموزش و پرورشی که کارآفرین نیست؟!

30 آذر آخرین فرصت ارسال آثار به جشنواره رسانه‌ای ابوذر در گیلان

` تو هم بخوان ` ، تحقق یک رویا

انتخاب شهردار رشت و چند پرسش برای آینده جریان اصلاح طلبی استان

حیران گیلان همچنان زخم بر می دارد

چالشی به نام شورای شهر

یک جهان و این جهانخوار!

حسین (ع) رسانه‌ای که ماندگار می‌ماند!

چراغ برداریم!

مدیران شهر همدلی کنند، رشت در هزار توی مشکلات؟

رنج ماسوله ای ها برای جهانی شدن

دست هایی که فراتر از مرزها همدیگر را می فشارند

ورزش دوست باشیم یا ورزشکار؟

فرصت های سرمایه گذاری بخش خصوصی در آستارا - عیسی پاشاپور*

طغیان دوباره «مگس زیتون» در رودبار/خستگی یکسال زحمت در تن‌ها ماند

یک جنگ و یک تفنگ!

یادگاری از سلاطین کیایی در شرق گیلان/ مرمت پل خشتی تمیجان

تماشای باغ و باران از فراز قلعه های تاریخی گیلان

دفاع مقدس سند پرافتخار تأسی از آموزه‌های عاشوراست

سرمایه هایی که آتش می زنیم