پایگاه خبری تحلیلی نسیم گیلان

آخرين مطالب

آقای رییس جمهور؛ خزر دریاچه است نه دریا مقالات

آقای رییس جمهور؛ خزر دریاچه است نه دریا

  بزرگنمايي:

نسیم گیلان - دو هفته نامه خط اول چاپ استان گیلان در شماره بیست و یکم مطلبی در قسمت حرف اول با عنوان آقای رییس جمهور؛ خزر دریاچه است نه دریا به قلم صاحب مقصودی منتشر کرده است.
آقای رییس جمهور، خزر اگرچه بزرگ است اما به لحاظ جغرافیایی دریاچه ای بیش نیست و نمی تواند مانند اب های آزاد جنوب که به اقیانوس متصل هستند جایگزینی برای آبهای برداشته شده داشته باشد، از همین رو با انتقال آب خزر به دیار کودکی تان- سمنان- فاجعه ای دیگر به مانند دریاچه ارومیه، برای شش میلیون ساکنین حاشیه خزر رقم نزنید.
طرح انتقال آب خزر به سمنان، سال 84 در جلسه ای با حضور معاون اول رئیس‌جمهور مطرح شد و سال 89 در سفر استانی تصویب و در سال 91 جهت اجرا به شرکت توسعه منابع آب ابلاغ شد.
این طرح به‌ صورت 2 خط لوله به طول 160 کیلومتر از سواحل دریای کاسپین در نکا آغاز شده و پس از عبور از شالیزارها و جنگل های مازندران، وارد استان سمنان می‌شود و در حوالی شهر شهمیرزاد به 2 شاخه تبدیل می‌شود که یک خط لوله به سمت دامغان و شاهرود به طول 172 کیلومتر و دیگری به سمت سمنان به طول 132 کیلومتر کشیده خواهد شد.
مدتی این طرح به دلایل اعتراض مسئولان استان های شمالی و فعالان زیست محیطی مسکوت ماند اما مجددا با پافشاری نمایندگان سمنانی، پرونده باز شد و تیرنهایی با سخنان رئیس جمهور در سفر به سمنان و پذیرش این طرح به قلب خزر اصابت کرد. اما با بازشدن این پرونده صدای اعتراض ها نیز مجددا بلند شد.
همه آنها متفق القول فریاد می زنند؛ سخنان رئیس جمهور به هیچ عنوان مبنای کارشناسی ندارد چراکه خزر یک دریاچه بسته است و هر گونه دستکاری در این دریاچه، تبعات جبران ناپذیری را برای محیط زیست منطقه، اقتصاد و اشتغال مردمان شمال کشور و معیشت ساکنان دریای خزر دارد.
سخنانی که امروز به همین راحتی درباره انتقال آب دریای خزر گفته می شود دقیقا مانند سخنانی است که درباره اجرای پل بر روی دریاچه ارومیه گفته می شد، اما همگان دیدند که پس از احداث پل، دریاچه ارومیه خشک شد.
راه‌حل اساسی برای تامین آب استان های مرکزی ایران، انتقال آب از خلیج فارس و دریای عمان است که به آب‌های آزاد متصل هستند، این پروژه حتی مجوزهای لازم را اخذ کرد و در حال اجراست و ظرف حداکثر دو سال آینده آب به یزد و کرمان می‌رسد. کارشناسان می گویند از انتهای مسیر خط انتقال خلیج فارس به یزد تا ابتدای سمنان حدود 300 کیلومتر فاصله هست که اجرای پروژه آن هیچ گونه تبعات زیست محیطی هم ندارد، اما انتقال آب از خزر از آنجاکه این دریاچه برای مردم شمال کشور یک فرصت است، ممکن است به تهدید تبدیل ‌شود.
شمالی ها باید بدانند که پس از انتقال آب دریای خزر به سمنان، قطعا استانهای تهران، اصفهان، خراسان شمالی و سایر نقاط کشور نیز مدعی انتقال آب از دریاچه خزر می‌شوند و با تداوم این روند به تدریج خزر را می خشکانند.
در حال حاضر دریاچه خزر پشتوانه توسعه استان های گیلان، مازندران و گلستان است و اگر این انتقال صورت پذیرد، این منطقه در آینده نه تنها ممکن است به کانون ریزگردها تبدیل می شود بلکه تمام کسانی که در دریای خزر صیادی می کنند، اشتغال خود را به تدریج از دست می دهند چراکه آب دریا به تدریج گرم می شود و البته افزایش غلظت نمک، تمام آبزیان را به سمت سواحل کشورهای همسایه کوچ می دهد.
همچنین در مسیر انتقال آب خزر به سمنان بخش زیادی از درختان جنگل های هیرکانی قطع و هزینه های غیرقابل جبرانی بر شش میلیون ساکنان دریای خزر تحمیل می شود و مهاجرت مردم از شمال به سایر نقاط کشور را شاهد خواهیم بود و دیگر مبحثی به نام گردشگری در شمال کشور معنا نخواهد داشت.
در حال حاضر یکی از منابع عظیم درآمد مردم شمال کشور جاذبه دریای خزر برای گردشگران است که سالانه 30 میلیون گردشگر ایرانی و خارجی به شمال کشور مسافرت می کنند و به دلیل همین حضور گردشگران در این منطقه شغل های زیادی برای مردم ایجاد شده است. با اجرای پروژه انتقال آب دریای خزر به سمنان، این شغل ها به مرور از بین می رود و آمار بیکاری در شمال کشور افزایش می یابد.
ناگفته نماند از لحاظ رژیم حقوقی دریای خزر نیز با توجه به قراردادهایی که با کشورهای حاشیه دریای خزر داریم حتما این مورد مسئله ساز خواهد بود. واقعا نمی توان درک کرد این تصمیم چگونه گرفته شد؟ اصلا به چه قیمتی باید سطح سبز یک منطقه حاصلخیز را کاهش داده و به جای آن سطح سبز یک منطقه کویری را تقویت کنیم، چه توجیه عاقلانه ای برای آن وجود دارد؟
7296/2007/





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

لمونیس یا چاچیچ؛ مقایسه کارنامه گزینه های نهایی پرسپولیس

پایبندی به شرایط پمپئو، چالش دولت ترامپ

گاردین بررسی کرد: واقعیت پشت توهمات کوشنر

آیا دولت روحانی از دیپلماسی سرخورده شده است؟

پیدا و پنهان پایگاه "پهپادهای آمریکا" در منطقه

شمارش معکوس برای رویارویی هسته‌ای

آدرس خطا از مصرف بنزین

عادت، دشمن سیاستگذاری

رزم‌آرا از نخست‌وزیری تا ترور مشکوک

انتقام گروه B از ظریف

صفرهای قرارداد مثل نقل روی سر فوتبالیست‌ها!

حریم امن کجاست؟

زورآزمایی سیاسی فراکسیون‌ها بعلاوه تبانی

جایگزین برانکو؛ آقای الکس یا آقای ایکس؟

بازی دو سر باخت عارف با امید

درآمد چراغ خاموش صدا و سیما از یوتیوب!

دوراهی پمپئو

بهره‌برداری سیاسی نتانیاهو از یک نشست

پاپوش‌ برای وزیر نفت

پایان دیپلماسی

توصیه "استاد دانشگاه هاروارد" به ترامپ برای تعامل با ایران

16 تیر گام دوم کاهش تعهدات برجامی

ونزوئلا در مدار تزارها

روزهای ملال نوسان‌گیران دلار

نمایش حقانیت ایران مقابل چشم جهانیان

کاسبی انتخاباتی در نیویورک

رکورد نامه‌نگاری احمدی‌نژاد؛ 7 نامه در 13 سال

"بازی جوجه" ترامپ با ایران

هشدار نسبت به تَکرار احمدی‌نژاد، شکایت از دولت روحانی

چرا بی‌تفاوت می‌شویم؟

لیست اموال خود را اعلام کنید اما لطفا ما را مسخره نکنید!

قطب بعدی اقتصاد جهان

زیباکلام: ترامپ می‌خواهد شکست مذاکرات را گردن ایران بیندازد

فراکسیونی که مجلس را ناکارآمد کرد

دیدن «دیوها» که کاری ندارد...

صفر تا صد «نشست منامه»؛ آیا این طرح به نتیجه می‌رسد؟

سرمقاله رسالت/ آخرین میخ بر تابوت مذاکره

سرمقاله فرهیختگان/ برند و برندسازی

سرمقاله خراسان/ مسئولان به «عصرجدید» سلام کنند!

سرمقاله کیهان/ دولت دلقک‌ها

سرمقاله وطن امروز/ آقای مکرون! شما «مجرم» هستید نه «دلسوز»

سرمقاله شرق/ اهمیت مدیریت تغییر در تأمین اجتماعی

سرمقاله اعتماد/ دیپلماسی پایان نیافته

سرمقاله ایران/ پنهان شدن بالای مناره

سرمقاله دنیای اقتصاد/ به کجا می‌رویم؟

سرمقاله جوان/ پایان حسرت 220 ساله

تحلیل آتلانتیک از تحریم‌های جدید ترامپ علیه ایران

آیا ترامپ برای اقدام نظامی نیاز به مجوز کنگره دارد؟

واشنگتن پست بررسی کرد: اردوغان بازنده قمار استانبول

چند نکته درباره تحریم‌های جدید آمریکا