پایگاه خبری تحلیلی نسیم گیلان

آخرين مطالب

آدرس اشتباه نرویم؛ نه «رامبد» مقصر است، نه «نگار»! مقالات

آدرس اشتباه نرویم؛ نه «رامبد» مقصر است، نه «نگار»!

  بزرگنمايي:

نسیم گیلان -
آدرس اشتباه نرویم؛ نه «رامبد» مقصر است، نه «نگار»!
٢٦
٠
عصر ایران / متن پیش رو در عصر ایران منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست
کسانی باید مذمت شوند که با سوء مدیریت خود باعث شده اند هر روز تعداد قابل توجهی از ایرانیان جلای وطن کنند و به شرق و غرب عالم بروند تا بدانجا که طبق اعلام مقامات رسمی، ایرانیان در 120 کشور جهان پراکنده شده اند؛ آن هم نه اندکی از جمعیت که 5 تا 6 میلیون نفر و حدود 7 درصد از کل جمعیت ایران! غم انگیز نیست؟!
از وقتی که رامبد جوان با همسر باردارش، نگار جواهریان، راهی کانادا شده است تا فرزندشان در آنجا به دنیا بیاید، موجی علیه این زوج به راه افتاد و حتی کار به پخش گزارش تلویزیونی عیله رامبد جوان کشیده شد. در مقابل گروهی نیز بر آنند که آنچه آنان انجام داده اند، مربوط به زندگی خصوصی شان است و این حق هر پدر و مادری است که درباره محل تولد فرزندشان و آینده او تصمیم بگیرند ... و این ماجرا همچنان ادامه دارد.
در این نوشتار برآن نیستم که درباره این سفر قضاوت کنم چرا که بر آنم این حجم از حملات علیه کسی که با هزینه شخصی خود درباره زندگی شخصی اش تصمیم گرفته است غیرمنصفانه است. نیز منافاتی هم بین دوست داشتن ایران و به دنیا آوردن فرزند در کشوری دیگر نمی بینم چرا که ممکن است فردی "وطن" اش را دوست داشته باشد ولی از "شرایط موجود در وطن" ناراضی باشد. وانگهی هر کسی که از پدری ایرانی در هر جای دنیا متولد شود، طبق قانون ایران، ایرانی است و طبق قانون محل تولد ممکن است تابعیت آنجا را نیز علاوه بر ایران بگیرد.
به باور من، آن که باید مورد هجمه قرار بگیرد، رامبد جوان نیست بلکه کسانی هستند که کار کشور را بدانجا رسانده اند که رامبد جوان و بسیار بسیار مانند او، دوست دارند فرزندان شان را در خارج از ایران به دنیا بیاورند تا وطن دومی برای خودشان دست و پا کنند.
کسانی باید مذمت شوند که با سوء مدیریت خود باعث شده اند هر روز تعداد قابل توجهی از ایرانیان جلای وطن کنند و به شرق و غرب عالم بروند تا بدانجا که طبق اعلام مقامات رسمی، ایرانیان در 120 کشور جهان پراکنده شده اند؛ آن هم نه اندکی از جمعیت که 5 تا 6 میلیون نفر و حدود 7 درصد از کل جمعیت ایران! غم انگیز نیست؟!
مسؤولانی باید از شدت شرم، سرخ و سیاه شوند که با ندانم کاری های خود، اندیشمندان و جوانان نخبه ایرانی را از وطن می رانند، دانشگاه ها و مراکز علمی جهان را آکنده از دانشمندان ایرانی می کنند و جامعه ایران را از وجود آنها محروم می سازند.
آنان که نگران به دنیا آمدن نوزاد رامبد و نگار در کانادا هستند، آیا به همان اندازه که در این باب داد و هوار کردند، از فرار مغزهایی که با سرمایه های ملی بزرگ شده و موقع «باردهی» به خارج رفته اند نیز غمزده اند یا فقط از سفر زنان در دوران «بارداری» آشفته می شوند؟
آنانی باید خجالت بکشند که کارآفرینان ایرانی را در کشور خودشان سر می دوانند و آنها را به شکل کیسه های پولی می بینند که باید چاپیدشان! و نهایتاً کار به جایی می رسد که صاحبان سرمایه ایرانی، عطای سرمایه گذاری و اشتغالزایی در کشور خود را به لقایش می بخشند و می روند و پشت سرشان را هم نگاه نمی کنند جز با آه و اندوه.
اصلاً بیایید رامبد و همسرش را ممنوع التصویر کنیم و حتی ممنوع الورود به کشور(!) تا دل کسانی که این روزها هر چه ناسزا بود گفتند خنک شود؛ ولی آیا مشکل ما این است یا سوء تدبیر کسانی که وضعیت کشور بزرگ و پرظرفیت ایران را به اینجا رسانده اند که دهها میلیون ایرانی، یا از کشور رفته اند، یا در حال رفتن اند یا در آرزوی و حسرت رفتن از این سرزمین هستند.
به جای سرک کشیدن در زندگی این و آن و دم از وطن پرستی زدن، ببینیم هر کدام از ما، برای وطن مان چه کرده ایم؟ واقعاً چه کرده ایم؟ و واقعاً چه کرده ایم؟!





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

روایت سیاستمدار فلسطینی از واقعیت "ابعاد اقتصادی معامله قرن"

فتح استانبول توسط معارضان اردوغان

کنفرانس منامه؛ پروژه خطرناک سیاسی با پوشش اقتصادی

لمونیس یا چاچیچ؛ مقایسه کارنامه گزینه های نهایی پرسپولیس

پایبندی به شرایط پمپئو، چالش دولت ترامپ

گاردین بررسی کرد: واقعیت پشت توهمات کوشنر

آیا دولت روحانی از دیپلماسی سرخورده شده است؟

پیدا و پنهان پایگاه "پهپادهای آمریکا" در منطقه

شمارش معکوس برای رویارویی هسته‌ای

آدرس خطا از مصرف بنزین

عادت، دشمن سیاستگذاری

رزم‌آرا از نخست‌وزیری تا ترور مشکوک

انتقام گروه B از ظریف

صفرهای قرارداد مثل نقل روی سر فوتبالیست‌ها!

حریم امن کجاست؟

زورآزمایی سیاسی فراکسیون‌ها بعلاوه تبانی

جایگزین برانکو؛ آقای الکس یا آقای ایکس؟

بازی دو سر باخت عارف با امید

درآمد چراغ خاموش صدا و سیما از یوتیوب!

دوراهی پمپئو

بهره‌برداری سیاسی نتانیاهو از یک نشست

پاپوش‌ برای وزیر نفت

پایان دیپلماسی

توصیه "استاد دانشگاه هاروارد" به ترامپ برای تعامل با ایران

16 تیر گام دوم کاهش تعهدات برجامی

ونزوئلا در مدار تزارها

روزهای ملال نوسان‌گیران دلار

نمایش حقانیت ایران مقابل چشم جهانیان

کاسبی انتخاباتی در نیویورک

رکورد نامه‌نگاری احمدی‌نژاد؛ 7 نامه در 13 سال

"بازی جوجه" ترامپ با ایران

هشدار نسبت به تَکرار احمدی‌نژاد، شکایت از دولت روحانی

چرا بی‌تفاوت می‌شویم؟

لیست اموال خود را اعلام کنید اما لطفا ما را مسخره نکنید!

قطب بعدی اقتصاد جهان

زیباکلام: ترامپ می‌خواهد شکست مذاکرات را گردن ایران بیندازد

فراکسیونی که مجلس را ناکارآمد کرد

دیدن «دیوها» که کاری ندارد...

صفر تا صد «نشست منامه»؛ آیا این طرح به نتیجه می‌رسد؟

سرمقاله رسالت/ آخرین میخ بر تابوت مذاکره

سرمقاله فرهیختگان/ برند و برندسازی

سرمقاله خراسان/ مسئولان به «عصرجدید» سلام کنند!

سرمقاله کیهان/ دولت دلقک‌ها

سرمقاله وطن امروز/ آقای مکرون! شما «مجرم» هستید نه «دلسوز»

سرمقاله شرق/ اهمیت مدیریت تغییر در تأمین اجتماعی

سرمقاله اعتماد/ دیپلماسی پایان نیافته

سرمقاله ایران/ پنهان شدن بالای مناره

سرمقاله دنیای اقتصاد/ به کجا می‌رویم؟

سرمقاله جوان/ پایان حسرت 220 ساله

تحلیل آتلانتیک از تحریم‌های جدید ترامپ علیه ایران